Witaj Gościu ( Zaloguj | Rejestruj )

 
Reply to this topicStart new topic
Procedury rozwodowe i separacyjne w prawie prywatnym międzynarodowym
Gość_tatko_*
post 19.04.2008, 20:30
Post #1





Gość

Pomógł:





dr Hanna Bzdak
Sędzia Sądu Rejonowego w Szczecinie
Adiunkt w Katedrze Prawa Cywilnego i Handlowego Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Szczecińskiego

źródło:
InGremio nr 12/2007
http://www.ingremio.org/122007.html

Rozwód jako instytucja prawna znany był już w prawie antycznym, istniał także po upadku Rzymu, a zwłaszcza w dawnym prawie germańskim. Dopiero pod wpływem doktryny chrześcijańskiej, uznającej małżeństwo za związek sakramentalny, a więc nierozerwalny, rozwód stał się niedopuszczalny.
W wieku XVI, w czasie Reformacji zakwestionowano sakramentalny charakter małżeństwa i tym samym otwarto drogę do rozwiązania małżeństwa przez władzę świecką.
W dobie Oświecenia uznano kontraktowy charakter małżeństwa, wskutek czego instytucja rozwodu stała się elementem państwowego porządku prawnego. Rozwód jest więc zatem instytucją prawną pozwalającą rozwiązać małżeństwo za życia małżonków, a zatem skutkiem jej jest ustanie małżeństwa1).
W Polsce niepodległej po 1918 roku nie było jednolitego prawa rozwodowego, ponieważ na ziemiach polskich obowiązywało ustawodawstwo zaborców. Rozwód orzeczony przez władzę świecką był dopuszczalny tylko w województwach zachodnich (Wielkopolska, Pomorze, Śląsk), gdzie obowiązywało prawo rodzinne według niemieckiego kodeksu cywilnego z 1896 roku (BGB).
Projekt zunifikowanego prawa małżeńskiego, uchwalony przez komisję kodyfikacyjną z 1929 roku, przewidywał rozwiązanie małżeństwa przez rozwód po uprzednim rozłączeniu małżonków (separacji), trwającym trzy lata.
Po II wojnie światowej Dekret z 25 września 1945 roku ? prawo małżeńskie (Dz.U. Nr 48, poz. 270) unormował rozwód, wprowadzając separację nazywaną także rozłączeniem małżonków2). Usunięto ją bardzo szybko z polskiego prawa rodzinnego, bo ani Kodeks z 1950 roku, ani Kodeks Rodzinny i Opiekuńczy z 1964 roku nie normował tej instytucji3). Dopiero nowelizacja Kodeksu Rodzinnego i Opiekuńczego (kro) z 1999 roku doprowadziła do wprowadzenia tej instytucji (weszła w życie w dniu 16 grudnia 1999 roku). Tak więc w polskim systemie prawnym rozwód i separacja są instytucjami niezależnymi od siebie.
Należy wspomnieć w kilku słowach na potrzeby tej publikacji o procedurach postępowania w sprawach rozwodowych i separacyjnych. Sprawę o rozwód sąd rozpoznaje w postępowaniu procesowym, tzw. Postępowaniu odrębnym, uregulowanym w przepisach artykułów 425 do 446 Kodeksu postępowania cywilnego (kpc). Właściwość rzeczową sądu okręgowego wyznacza przepis art. 17 pkt 1 kpc. Natomiast właściwość miejscowa sądu unormowana jest w przepisie art. 41 kpc, według którego powództwo o rozwód wytacza się przed sąd, w którego okręgu małżonkowie mieli ostatnie wspólne zamieszkanie, jeżeli chociaż jedno z nich w tym okręgu stale przebywa. Legitymację procesową ma każde z małżonków, tzn. każde z nich może wytoczyć powództwo o rozwiązanie małżeństwa, choćby z takim żądaniem wystąpił drugi małżonek. Uprawnienie to wynika z art. 56 kro. Wszczęcie rozwodu powoduje zawisłość sprawy (lis pendens), a żądanie rozwodu zgłoszone w tej samej sprawie przez drugiego małżonka nie jest powództwem wzajemnym, lecz żądaniem dotyczącym tego samego stosunku prawnego. Poza tym art. 439 kpc wyraźnie wyłącza dopuszczalność powództwa wzajemnego4).
Żądanie separacji rozpatruje także sąd okręgowy w procesie, w postępowaniu odrębnym (art. 17 pkt 1 i art. 425 kpc), tj. w tym samym postępowaniu i przed tym samym sądem właściwym dla sprawy o rozwód. Nie ma więc przeszkód proceduralnych, aby sąd rozpatrując sprawę dotyczącą separacji rozpoznał żądanie małżonka dotyczące rozwodu. Niedopuszczalne jest jednak powództwo wzajemne o rozwód lub o separację, chociaż sąd w tej samej sprawie rozpatruje obydwa żądania (art. 439 § 3 kpc). Natomiast zgodny wniosek stron o separację, nie mających wspólnych, małoletnich dzieci, sąd rozpatruje w postępowaniu nieprocesowym (art. 567 § 2 kpc)5).
Międzynarodowy ruch osobowy oraz obrót gospodarczy powodują, że często występują sytuacje życiowe (stosunki) powiązane z więcej niż jednym obszarem prawnym (więcej niż jednego państwa). Stosunki te nazywamy stosunkami międzynarodowymi lub stosunkami z elementem zagranicznym (np. obywatelka polska zawiera związek małżeński z obywatelem belgijskim, wspólnie zamieszkują w USA, a następnie chcą rozwiązać swoje małżeństwo przez rozwód lub uzyskać separację sądową). W takich wypadkach pojawia się pytanie, jakie prawo należy stosować. Odpowiedzi na to pytanie udzielają specjalne, w tym celu sformułowane normy, tzw. normy kolizyjne. Normy te rozgraniczają sfery działania systemów prawnych w przestrzeni przez określenie ich kompetencji, a więc są normami o normach. W nauce prawa międzynarodowego prywatnego nazywamy je normami kompetencyjnymi. Prawo międzynarodowe prywatne obejmuje zatem ogół norm, rozgraniczających, w stosunkach z zakresu prawa cywilnego, rodzinnego i opiekuńczego oraz prawa pracy, sfery działania systemów prawnych różnych państwa przez określenie, które z nich należy stosować6). Jest to pojęcie prawa prywatnego międzynarodowego w znaczeniu wąskim. Każde państwo ma własne prawo prywatne międzynarodowe, wchodzące w skład jego wewnętrznego systemu prawnego. Ponieważ każdy system prawny został ukształtowany pod wpływem różnych czynników, podejmuje się wysiłki dla ujednolicenia norm kolizyjnych prawa prywatnego międzynarodowego, przede wszystkim w drodze umów międzynarodowych.
Prawo prywatne międzynarodowe (skrót ppm) w znaczeniu szerokim obejmuje normy kolizyjne rozgraniczające sfery działania systemów prawnych różnych państwa (przez określenie, które z nich należy stosować) oraz normy merytoryczne (ujednolicone lub czysto wewnętrzne), regulujące sytuacje (stosunki) z elementem międzynarodowym (obcym)7).
Podstawowym źródłem prawa prywatnego międzynarodowego jest Ustawa z dnia 12 listopada 1965 roku Prawo prywatne międzynarodowe (Dz. U. Nr 46, poz. 290 z późniejszymi zmianami, ostatnia zmiana Dz. U. Nr 52, poz. 535 z 1999 r. związana z wprowadzeniem instytucji separacji). Ponadto przepis art. 87 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zalicza do źródeł powszechnie obowiązującego prawa w naszym kraju, między innymi, ratyfikowane umowy międzynarodowe. Zgodnie z art. 91 ust.1 Konstytucji RP ratyfikowana umowa międzynarodowa, po jej ogłoszeniu w Dzienniku Ustaw RP, stanowi część krajowego porządku prawnego i jest bezpośrednio stosowana, chyba że jej stosowania uzależnione jest od wydania ustawy.
W dniu 24 czerwca 1996 roku weszła w życie konwencja o uznawaniu rozwodów i separacji sporządzona w Hadze dnia 1 czerwca 1970 roku (Dz. U. z 2001 r. Nr 53, poz.561 i 562 ), jak również liczne inne konwencje dotyczące alimentacji, ochrony małoletnich, uprowadzenia dziecka (ich omawianie przekracza ramy niniejszego artykułu). Dla praktycznego orzekania mają m.in. Konwencja haska dotycząca procedury cywilnej z 1 marca 1954 r, , Konwencja haska o ułatwieniu dostępu do wymiaru sprawiedliwości w stosunkach międzynarodowych z dnia 25 października 1980 r. (Dz. U. z 1995 r. Nr 18, poz. 86 i 87). Olbrzymie znaczenie dla praktyki ma przystąpienie Polski do Konwencji o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych, sporządzonej w Lugano dnia 16 września 1988 r. ( Dz. U. z 2000 r., Nr 10, poz. 132 1 133) Weszła ona w życie w stosunku do Polski dnia 1 lutego 2001 r.
Podobną rangę mają dla praktyki konwencje dotyczące obywatelstwa: Konwencja haska w sprawie pewnych zagadnień dotyczących kolizji ustaw o obywatelstwie oraz protokół dotyczący wypadku bezpaństwowości (Dz. U. Z 1937 r. Nr 47, poz.361, sprostowanie Dz. U. Z 1937 r. Nr 77, poz. 568) oraz Konwencja o obywatelstwie kobiet zamężnych, otwarta do podpisu w Nowym Jorku dnia 20 lutego 1957 roku. (Dz. U. 56,poz, 334). Na uwagę zasługują liczne bilateralne konwencje, których wymienienie i omówienie przekracza ramy artykułu, a które dotyczą stosunków cywilnych, rodzinnych i karnych (z Węgrami, Rumunią, Bułgarią, Republiką Słowacką, republiką Białorusi, Republiką Litewską, Estońską, Ukrainą, Socjalistyczną Republiką Wietnamu i inne).
Zdarza się, że konwencja bilateralna zawiera postanowienia różniące się od konwencji multilateralnej, a państwa strony są równocześnie stronami obu konwencji. Przyjmuje się na ogół, że pierwszeństwo przysługuje postanowieniom konwencji bilateralnej, którą traktuje się jako lex specialis w stosunku do konwencji multilateralnej8/.
Prawo zwyczajowe również odgrywa w niektórych systemach prawnych doniosłą rolę. W Polsce z uwagi na dokonaną kodyfikację prawa prywatnego międzynarodowego, jego znaczenie jest niewielkie. Artykuł 87 Konstytucji RP zawiera wyliczenie źródeł prawa stanowionego, nie wyklucza zatem możliwości stosowania prawa zwyczajowego, jako wypełniającego luki w regulacji ustawowej (praktyka wspierana i inspirowana przez doktrynę).
Normy kolizyjne prawa prywatnego międzynarodowego, w odróżnieniu od norm prawa merytorycznego, nie regulują wprost stosunków życiowych, lecz jedynie wskazują jakie prawo merytoryczne (prawo jakiego państwa) jest w danym wypadku właściwe.
W dyspozycji normy kolizyjnej mieści się nakaz stosowania prawa jakiegokolwiek obszaru państwowego oraz kryterium wskazujące, w sposób abstrakcyjny, o jakiego państwa prawo w danej normie chodzi. Jest to łącznik normy kolizyjnej, zawierający określnik nominalny, składający się z podstawy i dopełniacza. Podstawą określnika nominalnego jest np. obywatelstwo, miejsce zamieszkania, miejsce położenia. Dopełniaczem określnika nominalnego są np. określenia takie jak: spadkodawcy, dziecka, rzeczy, małżonków. W każdej normie kolizyjnej występuje subokreślnik temporalny (np. z chwili urodzenia, z chwili wystąpienia z żądaniem, z chwili uznania, z chwili śmierci). Łączniki nawiązują do różnego rodzaju postaci więzi między osobą fizyczną lub prawną, a określonym obszarem prawnym.
Rozróżniamy łączniki personalne (obywatelstwo, zamieszkanie, pobyt osoby fizycznej itp.) oraz przedmiotowe (miejsce dokonania czynności prawnej, miejsce położenia rzeczy, siedziby władzy orzekającej).
W prawie prywatnym międzynarodowym często posługujemy się określeniem ?statut?, zwykle z jakimś przymiotnikiem. Termin ten oznacza obecnie prawo właściwe dla jakiegoś zakresu na podstawie miarodajnych w tej mierze norm kolizyjnych (np. statut rzeczowy, rozwodowy, kontraktowy, personalny). Obywatelstwo jest podstawowym łącznikiem w sferze norm kolizyjnych dotyczących zdolności osoby fizycznej, stosunków rodzinnych i spadkowych9).
[.]
(Ciąg dalszy artykułu w kolejnym numerze)

Przypisy:
1/ patrz: T. Smyczyński Prawo rodzinne i opiekuńcze. Analiza i wykładnia. C.H. Beck Warszawa 2001, s. 177 i nst.;
2/ J. Winiarza, System prawa rodzinnego, s. 548 ? 550;
3/ porównaj S. Szer Prawo rodzinne, Warszawa 1966, s. 195;
4/ T. Smyczyński op. cit. 170;
5/ J. Panowicz-Lipska Instytucja separacji w polskim prawie rozwodowy,. PiP 1999, z.10, s.18;
6/ patrz: M. Pazdan Prawo prywatne międzynarodowe, Warszawa 2001, s. 19 i nst.;
7/ M. Pazdan tamże s. 24;
8/ M. Pazdan tamże s. 42;
9/ M. Pazdan tamże s. 48;
Go to the top of the page
 
+
Gość_tatko_*
post 19.04.2008, 20:37
Post #2





Gość

Pomógł:





dr Hanna Bzdak
Sędzia Sądu Rejonowego w Szczecinie
Adiunkt w Katedrze Prawa Cywilnego i Handlowego Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Szczecińskiego

źródło:
InGremio nr 01-02/2008
http://www.ingremio.org/0122008.html

Prawo właściwe dla rozwodu

Normy kolizyjne dotyczące rozwodu są w poszczególnych systemach prawnych zróżnicowane. Najczęściej podstawą określnika nominalnego łącznika jest obywatelstwo, jednakże w sposób różny ujmowany jest dopełniacz określnika. Właściwe bywa prawo ojczyste powoda, prawo ojczyste tego z małżonków, które ma obywatelstwo państwa fori (lex fori prawo miejsca siedziby władzy orzekającej), ostatnie wspólne prawo ojczyste z chwili wystąpienia z żądaniem rozwodu (takie uregulowanie jest w polskim prawie prywatnym międzynarodowym). Rzadziej pojawia się domicyl (prawo miejsca zamieszkania) w roli samodzielnego łącznika w omawianym zakresie. Ustawa z 1965 roku przewiduje dla rozwodu właściwość, jak wyżej wspomniano, wspólnego prawa ojczystego małżonków z chwili wystąpienia z żądaniem rozwodu; w braku wspólnego prawa stosuje się prawo państwa, w którym oboje małżonkowie mają miejsce zamieszkania, a gdy nie mają miejsca zamieszkania w tym samym państwie ? stosuje się prawo polskie (art. 18 ppm). W razie podwójnego lub wielorakiego obywatelstwa jednego lub obojga małżonków, ustalenie czy małżonkowie mają wspólne prawo ojczyste winno nastąpić przy wykorzystaniu wskazówek zawartych w art.2 ppm (jeżeli ustawa przewiduje właściwość prawa ojczystego, obywatel polski podlega prawu polskiemu, chociażby prawo innego państwa uznawało go za obywatela tego państwa). Przy usuwaniu kolizji wynikłych z niejednolitości prawa właściwego należy postąpić zgodnie ze wskazówką zawartą w art. 5 ppm (jeżeli w państwie, którego prawo jest właściwe, obowiązują różne systemy prawne, prawo tego państwa rozstrzyga, który z tych systemów należy stosować).
W sytuacji, gdy małżonkowie są obywatelami tego samego państwa, jednakże brak jest możliwości stwierdzenia treści wspólnego prawa ojczystego, należy sięgnąć, w celu odszukania prawa właściwego do art. 18 ppm i przyjąć właściwość wspólnego prawa miejsca zamieszkania (lex domicilii), a nie do art. 7 ppm, który stanowi, że jeżeli nie można ustalić okoliczności, od których zależy właściwość określonego prawa obcego, stosuje się prawo polskie. Prowadziłoby to bowiem do przedwczesnej właściwości prawa polskiego1/.
Przy ocenie miejsca zamieszkania należy brać pod uwagę rzeczywiste miejsce zamieszkania małżonków. Nie będzie więc miało znaczenia przypisywane sztucznie przez prawo jednemu z małżonków miejsce zamieszkania (np. żonie jako zamieszkałej przy mężu). Ważną rolę odgrywa tutaj odesłanie (art. 4 ppm ? jeżeli prawo każe stosować do danego stosunku prawnego prawo polskie, stosuje się prawo polskie, jeżeli każe stosować inne prawo obce, stosuje się to inne prawo). Do odesłania może dojść gdy norma kolizyjna systemu prawnego wskazanego w art. 18 ppm (miarodajna dla rozwodu), posługuje się łącznikiem obejmującym okoliczności dotyczące tylko jednego z małżonków (np. przewiduje właściwość miejsca zamieszkania żony). Dyskusyjne jest, czy w takim przypadku należałoby mechanizm odesłania korygować za pomocą klauzuli porządku publicznego (art. 6 ppm ? prawa obcego stosować nie można, jeżeli jego stosowanie miałoby skutki sprzeczne z podstawowymi zasadami porządku prawnego)2/.
Jak wyżej wspomniano ważnym aktem prawa wewnętrznego stała się Konwencja o uznawaniu rozwodów i separacji sporządzona w Hadze dnia 1 czerwca 1970 roku ( Dz. U. Z 2001 r. Nr 53, poz. 561 i 562). Konwencję tę stosuje się do uznawania rozwodów i separacji, orzeczonych w innym umawiającym się państwie w postępowaniu sądowym lub innym postępowaniu oficjalnie uznanym w tym państwie, które są w tym państwie prawnie skuteczne. Konwencji nie stosuje się do ustaleń o winie oraz innych dodatkowych decyzji (u nas orzeczeń obligatoryjnych, bądź fakultatywnych - wnioskowych) wydanych przy orzekaniu w rozwodzie lub separacji, w szczególności dotyczących zobowiązań pieniężnych lub pieczy nad dziećmi (art. 1 Konwencji).
Konwencja omawia, jakie warunki muszą zostać spełnione aby rozwody i separacje zostały uznane we wszystkich umawiających się państwach.
Państwo, w którym został orzeczony rozwód lub separacja nazywa się ?państwem pochodzenia?. Warunki te określa art. 2 Konwencji i są one następujące:
1/ pozwany miał miejsce stałego pobytu lub
2/ powód miał miejsce stałego pobytu, a nadto został spełniony jeden z następujących warunków:
a/ pobyt ten trwał co najmniej rok bezpośrednio przed wszczęciem postępowania;
b/ małżonkowie mieli ostatnie wspólne miejsce pobytu lub
3/ oboje małżonkowie byli obywatelami tego państwa lub
4/ powód był obywatelem tego państwa, a ponadto został spełniony jeden z następujących warunków:
a/ powód tam miejsce stałego pobytu lub
b/ przebywał tam nieprzerwanie przez okres co najmniej jednego roku, przypadający przynajmniej częściowo na okres dwóch lat poprzedzających postępowania; lub
5/ powód w sprawie rozwodowej był obywatelem tego państwa, a ponadto zostały spełnione następujące warunki:
a/ powód był obecny w tym państwie w dniu wszczęcia postępowania oraz
b/ małżonkowie mieli ostatnie wspólne miejsce stałego pobytu w tym państwie, którego prawo w dniu wszczęcia postępowania nie przewidywało rozwodu.
Jeżeli państwo pochodzenia jako podstawę jurysdykcji w sprawach o rozwód lub separację przyjmie domicyl to znaczenie pojęcia ?miejsce stałego pobytu? należy rozumieć jako obejmujące domicyl w znaczeniu, w jakim ten jest stosowany w tym państwie (art.3).
Jeżeli orzeczenie separacji zostanie przekształcone w orzeczenie rozwodowe w państwie pochodzenia, nie można odmówić uznania rozwodu z tego powodu, że warunki wymienione w art. 2 lub 3 nie istniały już w chwili wszczęcia postępowania rozwodowego (art.5).
Umawiające się państwo może odmówić uznania rozwodu, jeżeli w chwili jego orzekania obie strony były wyłącznie obywatelami państw, których ustawodawstwo nie przewiduje rozwodu (art.7).
Umawiające się państwo może odmówić uznania orzeczenia o rozwodzie lub separacji, jeżeli uznanie byłoby oczywiście sprzeczne z jego porządkiem publicznym (art.10). Państwo, które jest zobowiązane do uznania orzeczenia o rozwodzie na podstawie niniejszej Konwencji, nie może przeszkodzić żadnemu z małżonków w zawarciu ponownego małżeństwa na tej podstawie, że prawo innego państwa nie uznaje tego rozwodu (art.11).
Ponadto Konwencja reguluje możliwość zastrzeżenia prawa do odmowy uznania rozwodu. Niniejszą Konwencję stosuje się niezależnie od daty orzeczenia rozwodu lub separacji (art.24).

Zakres zastosowania statutu rozwodowego

Rozwód w rozumieniu przepisów polskiego Kodeksu Rodzinnego i Opiekuńczego (art.56 § 1 kro) oznacza konstytutywne orzeczenie sądowe powodujące rozwiązanie małżeństwa. W wielu innych systemach prawnych ta instytucja prawna ma podobne skutki jak w naszym systemie prawnym. Istnieją jednak systemy prawne, gdzie rozwiązanie małżeństwa następuje przez jedno lub dwustronną czynność prawną samych małżonków. Interpretując wyrażenie ?rozwód? zawarte w art. 18 ppm należy uwzględnić wszystkie wymienione wyżej sytuacje. Statut rozwodowy określa zatem rodzaj zdarzenia powodującego rozwiązanie małżeństwa (sposób rozwiązania małżeństwa)3/. Sąd polski, jeżeli tylko jest uznana jego jurysdykcja, może w zasadzie działać także wówczas, gdy obce prawo właściwe (na podstawie art. 18 ppm) przyznaje kompetencję w zakresie rozwodów innemu organowi państwowemu niż sąd lub organowi wyznaniowemu.
Jeżeli rozwiązanie małżeństwa następuje przez czynność prawną, prawem właściwym dla tej czynności prawnej jest prawo wskazane przez normę art.18 ppm (statut rozwodowy). Według postanowień statutu rozwodowego należy ocenić nie tylko dopuszczalność takiej czynności prawnej, lecz również jej ważność. Wymagania dotyczące formy tej czynności prawnej podlegają prawu wskazanemu prze normy kolizyjne zawarte w art. 12 ppm (forma czynności prawnej podlega prawu właściwemu dla tej czynności. Wystarcza jednak zachowanie formy przewidzianej przez prawo państwa, w którym czynność zostaje dokonana). Należy również dokonać oceny zdolności do dokonania czynności prawnej. Konieczne jest zatem wzięcie pod uwagę ewentualnych wymagań dotyczących zdolności, przewidzianych w statucie personalnym. Jednakże to, jaką zdolność do czynności prawnych dana osoba posiada, ustalać należy zgodnie z art. 9 § 1 ppm (zdolność prawna i zdolność do czynności prawnych osoby fizycznej podlega jej prawu ojczystemu).
Jeżeli rozwiązanie małżeństwa ma nastąpić w drodze orzeczenia sądu, statut rozwodowy rozstrzyga w pierwszej kolejności o dopuszczalności rozwiązania małżeństwa; nie jest wykluczona ingerencja klauzuli porządku publicznego (art.6 ppm) w kierunku dozwalającym (działanie dozwalające klauzuli zachodzi wtedy, gdy strona dzięki działaniu klauzuli osiąga więcej, niż osiągnęłaby, gdyby stosowano prawo obce).
Statut rozwodowy rozstrzyga ponadto o kręgu osób uprawnionych do wytoczenia powództwa o rozwód, przesłankach rozwodu i znaczeniu winy. Główny skutek rozwodu w postaci rozwiązania małżeństwa podlega statutowi rozwodowemu. Sporne natomiast jest czy poddać statutowi rozwodowemu kwestię zmiany nazwiska. Spotyka się w doktrynie poglądy, że kwestię tę należy pozostawić prawu ojczystemu osoby zmieniającej nazwisko, z powołaniem się na art. 9 § 1 ppm ( tj. tak zwana właściwość statutu personalnego, opowiedział się za nim A. Mączyński)4/.
Statut rozwodowy obejmuje roszczenia alimentacyjne małżonków. Natomiast stosunki majątkowe między małżonkami powstałe w trakcie trwania małżeństwa podlegają prawu wskazanemu przez normę art. 17 ppm (statut stosunków osobistych i majątkowych małżonków), a więc generalnie prawu ojczystemu (art. 17 § 1 ppm). Natomiast stosunki wynikające z majątkowej umowy małżeńskiej podlegają prawu ojczystemu małżonków z chwili zawarcia tej umowy (art. 17 § 2 ppm).
Z art. 58 § 1 kro wynika, że sąd z urzędu orzeka o władzy rodzicielskiej nad wspólnymi małoletnimi dziećmi stron, obowiązku alimentacyjnym wobec tych dzieci oraz mieszkaniu stron. Rozstrzygnięcie w powyższych sprawach powinno być oparte na prawie dla tych spraw właściwym (art. 19 § 1 i art. 20 ppm).
Kwestie procesowe dotyczące rozwodu podlegają właściwości legis fori processualis (własnego prawa procesowego).
Omówione wyżej zagadnienia dotyczące rozwodu odnoszą się odpowiednio do separacji. W niektórych systemach prawnych separacja stanowi przesłankę konieczną do rozwodu (np. w prawie brazylijskim). Natomiast w wielu systemach prawnych jest przesłanką w znacznej mierze ułatwiającą rozwód (np. w prawie włoskim, hiszpańskim). Najczęściej separacja i rozwód są wprowadzone jako dwie niezależne od siebie instytucje prawne i tak jest w prawie polskim, jak również belgijskim, holenderskim, szwajcarskim.
[.]

1/ porównaj: A. Mączyński Rozwód s. 21,21;
2/ porównaj: M. Sośniak Zasada równorzędności s. 25;
3/ M. Pazdan, tamże s. 19, porównaj A. Mączyński Rozwód s,29, 30;
4/ porównaj: A. Mączyński, tamże s. 109 i nst.
Go to the top of the page
 
+

Fast ReplyReply to this topicStart new topic
1 użytkownik(ów) przegląda ten temat (1 gości i 0 anonimowych użytkowników)
0 Użytkownicy:

 

Wersja Lo-Fi Aktualny czas: 21.12.2014 - 20:26